In het reisverslag van 5 juni kon je al lezen dat het restaurant van onze Chambre d’Hôte ‘Le Barrême’ in Arles zondags gesloten was. Toen we reserveerden hadden we nauwelijks een idee van Arles (behalve dat bij het uitkiezen van Le Barrême het was opgevallen dat het centrum erg oud en historisch uitzag). Behalve een link met Van Gogh hadden we nauwelijks een voorstelling.

Kleine nauwe straatjes, oude panden, veel sfeer, kleine terrasjes (en overdag vooral) hordes toeristen. Veel Japanners die in kolonne door de steegjes en straatjes worden gejaagd door gidsen met bordjes. Snel een foto en weg zijn ze weer.

In de avond gaan we naar het restaurant dat Le Barrême ons had voorgesteld. Een klein zaakje met een authentiek sfeertje. Moeders en twee zonen in de bediening, vaders en een hulpje in de keuken. Moeder is de pensioengerechtigde leeftijd al lang voorbij maar strompelt dapper door haar koninkrijkje.

Een druk klein zaakje zogezegd, met veel frans-sprekende bezoekers. We bestellen water en een fles lokale rosé. Vooraf bestellen we een crème brulée met foie gras (okay, maar zeker geen een verrassing in smaak of presentatie). Als hoofdgerecht bestellen we de special van de dag: ‘Gratiné de Cabillaud et sa brandade’. Het duurt erg lang voor we -eindelijk- de kabeljauw krijgen. we hadden al een paar pogingen gedaan om moeder-overste of één van de zonen te pakken te krijgen om te informeren of de kabeljauw al gevangen was … Uiteindelijk smaakt e kabeljauw okay, maar is verder niets bijzonders. Jammer. Tot schrik van moeder overste willen we geen kaas of dessert na. Ook geen koffie!

We gaan de zaak uit en wandelen door Arles. We pakken daarna het terrasje van eerde die dag weer. Daar komt de koffie wel op tafel. Daarna een wijntje. Het is warm buiten, het zit heerlijk op ons terrasje, door de wi-fi kunnen we heerlijk internetten. Relaí einde van deze dag.

Voorgerecht: creme brulée van foie gras

Hoofdgerecht: Gratinée de cabillaud es sa brandade

In het reisverslag van de 5e juni schreef Jaartal al over de lunch in Aigues Mortes: het pittoreske stadje dat als havenstad is ontstaan in de Middeleeuwen. Ondertussen ligt het stadje een kilometer of vijf van zee, met name door de aanslibbing van de Rhône-delta. De haven-functie is vergaan, heden ten dage is het een bekend uitvalspunt om de Camargue in te trekken.

Midden in het ommuurde stadje ligt een vierkant plein, daaraan vind je tal van café's, restaurantjes, het Hôtel de Ville en een oude kapel van de Capucijners (officieel natuurlijk de Orde van de Minderbroeder Kapucijners, of Ordo Fratrum Minorum Capucinorum). Het restaurant naast de Capucijner kapel heet 'Les Capucins'.
Dat is de plek waar wij de lunch gebruiken. We zien een idioot uitgebreide menu-kaart (ècht alles kun je bestellen, dat alles kan nooit allemaal vers op voorraad zijn). 

We besluiten voor het dagmenu te gaan, klein maar fijn. Een voor- en hoofdgerecht òf een hoofd- en nagerecht voor een micro-prijs van € 9,90 per persoon. Dat menu wordt veel geserveerd, zo zien we op het terras. Het meest gangbare menu zal beslist vers zijn. We krijgen (elk) een pan mosseltjes, Aigues Mortes stijl, wat dat moge betekenen wordt niet precies helder. Wel helder wordt dat het goed smaakt.

Ondanks dat Aigues Mortes niet in d Provence ligt (maar in het departement Gard) komt de geserveerde rosé wel als een Provençaalse op tafel. Met een fles frans water met bubbels. En een bord ruig gesneden stokbrood. In een rumoerig-gezellige ambiance op een plein vol toeristen. Bijzonder sfeertje.

De mosselen op de wijze van Aigues Mortes vóór en na het nuttigen.