Eerder kwam restaurant Mezzanine al voorbij in een logje, ik schreef: Dit jaar had men de kaart … gesplitst in een westerse kaart, een japanse kaart en een thaise kaart. Hierdoor werd het restaurant feitelijk wat stuurloos, of bijna: drie verschillende restaurants onder één dak! … Vroeger was alles beter!

We aten in de vier week Bali een keer of vijf bij Mezzanine. Zowel de westerse, de thaise als (vooral) de japanse kaart kwamen aan bod.

Op de eerste avond (direct op de avond na de aankomst van onze vlucht)  kozen we onder andere voor een salade met daarin verwerkt ‘scallops’ (ook wel coquiles Saint-Jacques of St.-Jacobschelpen) en als hoofdgerecht ‘riverprawns’.

Een latere keer  kwamen er thaise gerechten op tafel, met onuitspreekbare namen (Gung Phad Nam Prig & Ped Kraprao: ik bedoel maar ….) die goed smaakten maar ons niet zwaar onder de indruk kregen. Meer westerse gerechten als Atlantic Salmon (goed) en Beef Salad (meer dan goed) hebben we ook besteld en gegeten. Goed, maar … de bijzondere experience die we eerdere jaren voelden misten we wat. Het eten was goed, de opmaak mooi, de bedieing allervriendelijkst, de ambiance prima, maar de combinatie voegde op de één of andere manier niets toe.

Oh ja: Wat wèl wat toevoegde was de Japanse keuken. Grotendeels in de buitenlucht gebouwd zo dat de koks in kekke zwart-blauwe kimono’s hun kunsten zouden kunnen vertonen. De koude keuken (sushi en sashimi van werkelijk geweldige kwaliteit) is daarbij natuurlijk niet zo spannend als de aanblik van de kok achter de teppenayaki plaat. Kreeft van de teppanyaki gegeten, éénmaal een compleet ‘sea-food menu’ gegeten. En éénmaal een compleet menu met vlees. De Japanse chefs hebben de reputatie van Mezzanine gered.

Uit de historische archieven: dit bericht verscheen eerder op Jaartal Weblog, op 
24 juni 2007.

Made’s Warung is één van de oudere en daarmee bekendere restaurants op Bali. Het is één van de heel weinige restaurants die al die decennia is blijven bestaan en is overgebleven.

Made’s Warung zit sinds 1969 in Kuta, als een klassieke roadside warung (kleine kiosk-achtig restaurantje). De kok deed echter goede zaken en in de late jaren zestig en vroege jaren 70 konden de hippies op Bali deze warung goed waarderen. Made’s Warung werd beroemd. Later werd een tweede (veel grotere) Made’s Warung net ten noorden van Kuta (Seminyak) geopend. Een meer ‘cosmopolitisch’ aandoende zaak, aldus hun eigen web-site.

We zijn met onze Balinese (maar erg Hollandse vrienden) Ruud en Henriëtte wezen eten bij Made’s Warung. Genoten van de goede Indonesische keuken! Goede nasi goreng, fijne saté, Jaartal had de prima nasi campur! Flesje rosé van de balinese wijnvelden erbij! De tamelijk lange rit met de taxi zeker waard. Made’s Warung staat overigens ook bekend om hun geweldige verse vis en schaaldieren. Dat hebben we deze keer niet gegeten!

Uit de historische archieven: dit bericht verscheen eerder op Jaartal Weblog, op 
18 juni 2007. In memoriam Ruud.

Eetcafé ‘De Post’. Groenplaats, Antwerpen, december 2006. Voor de Antwerpenganger een wereldberoemd plekske, aan de zonnige kant van de Groenplaats barst het van de café’s en terrasjes. Rechts heb je het Hilton, linksachter staat de grote toren van de Onze Lieve Vrouwe Kathedraal.

We waren er in het weekend nà de Sint, dus één van de Antwerpse kerstmarkten was al opgesteld op de Groenplaats. Het was zonnig, maar lekker winters fris. De geuren van alle vreterijen op de Kerstmarkt zorgde dat we snel naar De Post wilden. Even een lekker drankje en een hapje. Beter dan alle curryworsten, hamburgers en andere meuk op de markt.

We bestellen een bolleke ‘De Koninck’, Keukenprins bestelt een lasagne en uw Jaartal gaat voor een pasta met rucola en gamba’s. Mooi winters kostje (ja het was koud hè¨) in een warm en knus eetcafé! Nog een bolleke er bij. Gezellige tent in een gezellige stad. Het eten was heerlijk! Goeie lunch; dit alles voor saampjes welgeteld: € 42,-

Uit de historische archieven: dit bericht verscheen eerder op Jaartal Weblog, op 
5 januari 2007.

   
In Rethymnon ontdekten we na een aantal daagjes vakantie een prachtig restaurant, gelegen in de oude binnenstad in een straatje bijna direct naast de Middeleeuwse Rimondi-fontein. Wederom prachtig gerenoveerde oude gebouwen rondom een schitterende patio, met hoogteverschillen, mooi gedekte tafels, schitterende bougainvillea en meer mediterrane plantenpracht.
 
Begonnen met een mooi aperitiefje, vervolgens heerlijke broodjes met olie en zeezout en thuisgemaakte tapenade. Vooraf een schaal met typisch kretenzer voorafjes en vervolgens grote ‘giant-shrimps’. Vers gevangen in de ‘Creta Sea’ zoals ze het daar noemen. Een lokale favoriete specialiteit die in prijs kreeft zelfs iets overstijgt. Enorm groot, klasse klaar gemaakt. Smullen dus!

Als hoofdgerecht nam het reisgezelschap van Jaartal de Sole (tong dus) en Jaartal zelf nam de Duck al’Orange. Heel verfijnde smaak. Flesje lokale rosé erbij. En voor uitgebreide nagerechtjes waren we eigenlijk al te vol. Wat kregen we nog wel weg? Koffie met een neutje lukte natuurlijk prima!

De dag daarop zijn we voor alle zekerheid nog maar ‘ns naar dit restaurant gegaan. Beter als hier hadden we nog niet gegeten, alhoewel het tamelijk straf aan de prijs was. De laatste avond zijn we in wat authentieke Kretenzer gerechten gedoken. Heel behoorlijk, maar de betoverende sfeer en smaken van het hierboven beschreven maal haalden we niet meer. Mààr: aanrader!

Uit de historische archieven: dit bericht verscheen eerder op Jaartal Weblog, op 
30 april 2006.

Grand Café ‘Horta’. Antwerpen, bezocht 9 december 2006. Als we Antwerpen bezoeken gaan we altijd naar Horta. We wilden ‘s avonds gaan eten aldaar, maar het hoosde toen we het hotel wilden uitgaan. We hebben toen in ons hotel gegeten en spraken af de volgende middag in Horta te gaan lunchen.

Shoppend door Antwerpen kwamen we tegen een uur of twee bij Horta. Vermoeide voeten en dorstige keeltjes. Zelfs de maag begon al wat op te spelen, ondanks een prima ontbijt in het hotel en daarna een heerlijk ‘café complet met mini-gebakjes en chocolaatjes’ op Meir Square.

Het was druk, druk, druk in Horta. Zien en gezien worden (?!) We worden naar de bar geleid om even te wachten tot een tafeltje vrij komt, hetgeen al snel gebeurt. Aan de bar bestellen we een heerlijk glaasje champagne (Veuve Clicquot) en genieten van de sfeer en ambiance van Horta. We grijnzen naar elkaar.
Al snel worden we naar ons tafeltje geleid en we duiken in de kaart en het grote twijfelen begint weer. We weten dat we er ‘s avonds zo weer zouden kunnen eten. Zoveel lekkere dingen staan er op de kaart.

Keukenprins bestelt een lichte pasta voor de lunch. Linguine met kip, overgoten met truffelroom, boschampignons en salie (€14,50). Jaartal bestelt de ‘open ravioli met halve kreeft’, met knapperige groenten geglaceerd met sauterne en dragon (€ 22,50). Verfijnd!
De glaasjes champagne waren leeg voor de bordjes geserveerd werden en dus bestelden we Chardonnay. De ober hoefde slechts weinig overtuigingskracht in te zetten om ons in plaats van twee glaasjes een karafje aan te laten rukken. Voor de prijs hoefden we het niet te laten trouwens, slechts € 11,50 voor een karafje van de topper.

We hebben heerlijk gelunched in Horta. En één ding hebben we afgesproken: bij ons volgende bezoek in Antwerpen gaan we wéér eten bij Horta!

Uit de historische archieven: dit bericht verscheen eerder op Jaartal Weblog, op 
27 december 2006.

Recent gegeten in Café De Stadtlander aan de Poelestraat te Groningen. Dit café heeft al jaren een goede naam als kroeg en (volgens ons) een prachtige authenthieke uitstraling.
Een mooie donkerbruine kroeg met veel hout, lambrizeringen en antiek-achtige details en een prachtige oude toog.Ik las onlangs (ergens op internet) dat mèn vondt dat het een oude zooi was waar al minimaal vijftien jaar niets veranderd was. Klopt ook. Smaken verschillen.
Wij vinden ‘De Stadtlander’ een leuke tent met een warme ambiance met een vriendelijke en snelle bediening. Studentikoos. We waren aan het eind van de middag naar een receptie geweest in de binnenstad, en besloten even door te lopen naar dit plekje, om te zien of we ene hapje konden eten. Alle tafeltjes waren bezet, maar de barman verzekerde ons dat er binnen vijf à tien minuutjes een tafeltje vrij zou zijn.

‘Iets drinken?’ Natuurlijk! Binnen de beloofde tien minuutjes zaten we aan tafel en doken in de menukaart. Een beperkt aantal voor-, hoofd-, en nagerechten die onveranderd al tijden op de kaart staanl Stadtlander-klassiers zeg maar. Verder is er altijd een dag-hap en een weekmenu.

Vooraf: salade met gerookte zalm voor Jaartal en een met geitenkaas en prei-ringetjes gevulde champignon uit de oven voor Keukenprins en zijn zus die ons vergezelde. Hoofdgerecht: de fameuze saté van varkenshaas voor Keukenprins en Jaartal, ossehaaspuntjes voor Schoonzus. Daarbij een studentikoos schaaltje salade dan wel rauwkost, een schaaltje met hele prima warme groentjes, drie soortjes. Verder een schaal frietjes die naar mijn idee iets te kort hadden in het vet hadden geleden, maar waar volgens Keukenprins en Schoonzus niet echt veel mis was. Saté en ossenhaasje waren uitstekend!

Nagerecht: ijs met slagroom, chocola en advocaat voor Keukenprins en Schoonzus en een Irish Coffee voor Jaartal.
Dit alles voor allezins redelijke prijzen. Goed éétcafe, leuke ambiance, goede keuken.

Uit de historische archieven: dit bericht verscheen eerder op Jaartal Weblog, op 
31 december 2006.

In 1880 werd in Helpman een baan aangelegd bestemd voor de paardentram en kon men voor het eerst gebruik maken van openbaar vervoer. In 1897 kostte een ritje vanaf het Sterrebos naar het Hereplein vier oude centen.
Begin twintiger jaren de van de vorige eeuw werd de paardentram vervangen door de elektrische tram. Op de foto zien we de Helpermolenstraat gefotografeerd rond 1920 met de molen waarvan tegenwoordig alleen het onderstuk er nog staat. Links staat het café, annex kruidenierswinkel van dhr. H. Lukkien.

Wanneer conducteur Struik van de paardentram zijn tussenstop aan de Helperwestsingel maakte, liep hij snel even naar dit café alwaar de kastelein reeds met twee borreltjes op hem stond te wachten. Na deze korte pauze werd de paardentram weer in beweging gezet. In dit pand bevindt zich nu Restaurant Lukkien.

We hadden wat te vieren, twee verjaardagen ineens en daarom leek het ons leuk de beide feestvarkens (J&D) mee te nemen naar Helpman. Op de zelfde plek waar tot voor kort ‘De Ruif’ gevestigd was zitten nu een aantal nieuwelingen met een nieuwe naam. Maar mèt de oude kok van ‘De Ruif’. Reden genoeg om maar weer eens heen te gaan.
Het interieur is veranderd. Een aantal muren hebben een pot leverkleurige verf over zich heen gehad, de prachtige antieke kast en dito tafeltjes zijn verdwenen. De zaak is wat minder sjiek gedecoreerd als voor de naamswisseling maar ziet er goed uit.

We worden niet direct opgevangen door de bediening, maar ik doe vast m’n jas uit en loop naar de plek waar ik altijd heenliep en hang de jassen van ons gezelschap aan de kapstok. Er komt een dame uit de keuken gesneld die me toefluisterd dat dit de kapstok is voor het personeel. ‘De garderobe voor de gasten is achter in de zaak’. Niet het meest tactische welkom. Een persoonlijke opvang van klanten leidt zowel de jassen als de klanten makkelijker naar de daarvoor bestemde kapstok dan wel tafels.

Als we aan de tafel zitten duurt het lang voor we een drankje kunnen bestellen of de kaart te zien krijgen. Maar voor we ons ongemakkelijk beginnen te voelen of de bediening gaan aanspreken begint de boel te lopen. Drankje, kaart, en kort daarna een amuse. Een heel klein glaasje soep, zacht en romig. Gelijk daarna komt het bestelde broodmandje en zitten we weer lekker verder te knabbelen en te kletsen.

Als voorgerecht nemen Keukenprins en Jaartal cocquilles (voortreffelijk bereid, niets op aan te merken!) J. nam de forelmousse waar hij erg over te spreken was en D. nam als vleesliefhebster pur sang de carpaccio van ossenhaas. Mooi vlees, mooi opgemaakt en zeker niet een te kleine portie. Mooie krullen Parmigiano er op, pijnboompitjes en olijfolie. Klassiek. Goed.

De drie heren nemen vis als hoofdgerecht: Victoriabaars en Geelvintong zo vermeld de kaart. Uw Jaartal twijfelt wat aan de benaming van de tong, maar is niet geheel zeker van zijn zaak. In vrijwel alle gevallen combineert de ‘geelvin’-uitdrukking met tonijn. Met tong kwam dit tè onbekend voor.
(Later nazoekwerk thuis levert wèl een vermelding van geelvintong op, het is een weinig gebruikte uitdrukking waarmee de japanse schar bedoeld wordt). De smaak van de vis is klasse: verfijnd. Licht-stevig van structuur, mooi opgemaakt. Voor vleesliefhebster D. wordt een pracht van een tournedos aangerukt. Ziet er mooi uit en smaakt prima aldus D. Ook de bijlagen, wat groentjes en meer dan voldoende salade zijn okay.

Voor het nagerecht schakelen we wat terug. De buikjes zitten al aardig vol, dus grote desserts gaan er niet meer in. We besluiten met een chocolademousse voor Keukenprins, en koffie Of Irish Coffee voor de rest.

‘Lukkien’ is een goede voortzetting van ons (toch wel geliefde) ‘De Ruif’. De bediening haalt het niet bij de warme, attente en welgemeende manier waarop Georg en (vooral) Nita de zaak leidden. Laten we maar vaststellen dat daar nog wat verbeterpotentieel zit. De beslissing om de kok mee over te nemen is een goede geweest. Lukkien zit een fors aantal stappen boven eetfcafé niveau en de kok weet zeker enige verfijning in zijn gerecht aan te brengen, zeker voor de alleszins redelijke prijzen. Waar voor je geld op dit terrein. Hierdoor scoort Lukkien extrapunten op prijs-/kwaliteit verhouding.

Uit de historische archieven: dit bericht verscheen eerder op Jaartal Weblog, op 
12 november 2006.

  
In een eerder setje logjes vertelde Jaartal over een weekendje weg waarbij we Osnabrück, Bad Salzuflen, Hameln, Blomberg en Bad Pyrmont bezochten. In het logje Blomberg kondigde ik al een etentje aan in Burghotel Blomberg. Het slot Blomberg was altijd de ‘Residenz der Edelherren zur Lippe’.

En is heden ten dage exclusief hotel en restaurant. Als we onze vrienden in Salzuflen bezoeken (minimaal één keer per jaar) gaan we altijd dineren in Burg Blomberg. Recent nam Bundeskanzler Schröder de Franse President Chirac nog mee naar dit zelfde restaurant. Zo waren wij ook ongeveer op ‘staatsbezoek’.

Gegeten? Vooraf een soep van kreeft met mango, gevuld met stukjes langoustines en papaya. Het hoofdgerecht bestond uit vis en schaaldieren: zeeduivel met mosseltjes, scheermessen en kleine wulkjes. De zeeduivel was heerlijk, de schaaldiertjes wat droogachtig. Scoorde een voldoende, maar was uiteindelijk niets bijzonders. Wijntje? Een glas rosé en veel mineraalwater voor Jaartal (bob!), paar glaasjes Sauvignon Blanc voor zijn Keukenprinsje.

Foto’s op de binnenplaats van Burg Blomberg, waar Jaartal zijn oogjes dichtknijpt tegen de felle avondzon!

Uit de historische archieven: dit bericht verscheen eerder op Jaartal Weblog, op 
27 augustus 2006.

Door ‘omstandigheden’ waren we plots op zoek naar een restaurant. Geen zin om te koken. En dus besloten om zo ‘vlak om de hoek’ bij ons, aan het Paterswoldse Meer een hapje te gaan eten. Dat deden we in het restaurant Elanderhûs van het Scandinavisch Dorp. Naast dit restaurant is de locatie beroemd vanwege he terras met uitzicht op het meer, de Finse blokhutten waar je kunt overnachten en de grote bbq’s waar je feesten aan kunt geven.

We waren wat vroeg, vóór zessen. Maar voor een restaurant dat het de hele dag van voorbij fietsende en lopende gasten moet hebben mocht dat geen probleem zijn. De kaart bevat uitsluitend ‘typisch Scandinavische’ gerechten. Zeggen ze.
Ik ben geen expert maar geloof het direct. Voor we echter de eerste bestelling kunnen plaatsen zijn we een kwartier verder. Dat is jammer. Klaarblijkelijk had men bedacht dat er voor zes uur, half zeven niet gegeten zou worden. Dat hadden ze in dat geval beter even kunnen zeggen. Dan was daar geen onduidelijkheid over geweest. De vers gebakken broodjes met kruidenboter (heerlijk!) hadden ze beter tijdens het wachten kunnen serveren en dan niet bij het voorgerecht!

We gaan voor een drie gangen verrassingsmenu. We starten (uiteindelijk) met een tartaartje van gerookte zalm met fijn verknipte dille, een mooi stukje gravad lachs en een paar fliebeltjes zoet-zure haring op z’n Deens. Op een keurig opgemaakt bord en de smaak was prima! Het lange wachten begonnen we al aardig te vergeten.
Het hoofdmenu van de verrasing bleek vis te zijn: drie stukjes vis. Gepocheerde rode mul, op de huid gebakken dorade en een gebakken mootje zalm. Aardappeltjes uit de oven erbij, beetje bloemkool en rabarbarprutje. Puur, simpel en niks aan de hand. Heel erg lekker dus.
Consumpties: een prima rosé (twee eigenlijk) voor m’n keukenprins en paar scandinavisch tapjes (Tuborg) voor uw eigen Jaartal. Dit alles voor nog géén € 63,- Bonuspunten voor de prijs-kwaliteit verhouding!

Uit de historische archieven: dit bericht verscheen eerder op Jaartal Weblog, op 
4 augustus 2006.